Hervé — zang · Richard Marsden — gitaar
Alles begint in een woonkamer, in Nederland. Een besloten concert, het Franse chanson op enkele meters van het publiek. Die avond zingt Hervé Amsterdam.
In het huis is een muur volledig bedekt met oude ansichtkaarten. En Hervé heeft nog een interview met France Brel in gedachten, enkele dagen eerder gezien — daarin zegt ze over haar vader:
“Mijn vader schreef geen liederen, maar hij schreef ansichtkaarten aan mensen.”
Een muur vol kaarten, een zin die hij enkele dagen eerder had gehoord — dezelfde avond. Het was geen teken: het was een evidentie. De voorstelling werd in die kamer geboren, en draagt er de naam van.
— Proloog —
De verhalen achter de liederen die we allemaal kennen. We neuriën ze, we bewonderen ze, soms van een afstand. Barbara, Brel, Aznavour — hun stemmen maken deel uit van ons innerlijk landschap.
En dan ontdek je op een dag het verhaal achter het lied. Aan wie het gericht was. Onder welke omstandigheden het geschreven werd. En alles verandert. Het lied dat je dacht te kennen wordt plotseling dichterbij, kwetsbaarder, menselijker.
Die ervaring heeft mij als vertolker veranderd. Niet door deze liedjes intellectueel te begrijpen, maar door ze anders te voelen — door de man of vrouw achter de artiest te ontdekken.
Wat ik met u wil delen is geen geschiedenisles. Het is die emotie: het moment waarop een groot lied ophoudt een monument te zijn en een vertrouwelijkheid wordt.
“Het moment waarop een groot lied ophoudt een monument te zijn en een vertrouwelijkheid wordt.”
Mijn overtuiging is niet louter nostalgisch te zijn. Mijn intentie is deze liederen levend te houden. Omdat de emoties die ze bevatten — de wilde liefde, het verdriet, de woede, de hoop — tijdloos zijn. Ze zijn vandaag net zo waar als in 1960. Alleen de woorden, de muziek, zijn veranderd.
Mijn pad als artiest is niet om een rol te vervullen. Het is een alchemie. Het gaat niet alleen om het begrijpen van hun verhaal, maar om het te filteren door mijn eigen ervaring, mijn eigen emoties erin te mengen.
Het is alleen door hun waarheid met de mijne te verbinden dat het lied ophoudt een monument uit het verleden te zijn en een levend gevoel wordt, hier en nu.
Achter het geruststellende vernis van schijn, komt egoïsme het podium op. Een caustisch werk over woorden die we zwijgen, maar die we zachtjes denken.
Opus 01